Lisa is 16 jaar als ze de Zuid-Amerikaanse aristocraat, bankrover en politiek vluchteling Don Jaime Teran in Londen op straat ontmoet. Hij vraagt Lisa ten huwelijk. Heel naief en afhankelijk begint haar huwelijk. In Venezuela aangekomen blijkt de thuisbasis van Jaime, de hacienda van de familie, verhuurd en krijgt Lisa een huisje met een zinken dak naast de suikerfabriek. Jaime hangt er 2 hangmatten in en vertrekt. Dit is het patroon waar Lisa in terecht komt: hij is meestal weg en zij moet zich zien te redden. Er is geen eten, geen kookgerei, niets. Ze moet, wil ze overleven, dingen gaan ondernemen, maar eerst zorgen voor eten. Dit is voor haar het begin van een ommekeer. Ze ontwikkelt zich tot de leider van de hacienda, verbouwt suikerriet, avocado's, gaat schapen fokken. Over haar gewelddadige echtgenoot schrijft ze heel weinig. De kracht van het boek schuilt in wat weggelaten is. Ervaring kan mensen veranderen, karakter is niet noodzakelijkerwijs noodlot, dit lijkt de boodschap van dit goed geschreven autobiografische boek van de bekende schrijfster (1953). Pocketeditie, zeer kleine druk.