De liefde tussen twee broers is iets vreemds, soms wreed, soms smartelijk. Een hartstocht waarbij zowel haat als medelijden spelen.
Vincent van Gogh sterft in juli 1890. Zijn broer, Theo, overleeft hem slechts zes maanden. In tegenstelling tot datgene wat altijd verteld wordt, was hij de meest kwetsbare van de twee. Hij sterft, door de dood van zijn broer. Hij voelt zich geamputeerd, maar vraagt zich af of hij de geamputeerde is, of het afgesneden lichaamsdeel.
Het verhaal begint en eindigt met de dood; in sobere woorden, in grijstinten, fijnzinnig en zwaarmoedig.
Judith Perrignon neemt de lezer mee naar het graf van de schilder. Theo praat over zijn broer in de derde persoon. Hij keert terug naar hun beider jeugd, naar hun leven verenigd in de liefde voor de kunst.
Maar waar voor Vincent zijn schildersdoek sprak, zo resten voor Theo slechts woorden, armzalige woorden.
Aan het einde van het boek spreekt Theo niet meer. Zijn medisch dossier verhaalt van een man die op 34­jarige leeftijd sterft, kranzinnig.
De twee broers rusten, zij aan zij, op het kerkhof van Auvers­sur­Oise